Şerlər

Sağ ol, dulusçu

Bir az fikirli idim,
sən qarşıma çıxıb
məni yolumdan saxlayanda,
Dulusçu.
Şirin dil töküb,
həvəslə

Seçərdim öyüdün sərbəstini

Nə ola görərdim sərbəstliyi də,
Taleyin xoş üzün, həm sərtini də,
Mən qaçıb ajılı nəsihətlərdən,
Seçərdim öyüdün sərbəstini də.

Doğma evim

Yurd salıb yaddaşımda,
doğulduğum ev gəzər.
Pəncərəmə səhərlər,
günəş, ələyərdi zər.

Bir ömür yetdi sona

Bir şaxtalı gün,
bayırda qar yağır –
ağır-ağır;
sulu, sisli, bozumtul.
Ətrafda hər şey –
çıl-çılpaq,

Gecənin gec vaxtı

Yatmışdım, oyandım...
Birinci zəng çalınanda,
yataq otağındakı divar saatı,
vururdu birin yarısını.
Gecə yarısı, gecə yarısı.
Kim bilir, bəlkə elə indi,

Gözəl vətən

Əsir,
soyuq fevral küləyi,
Kəsir ümidi,
diləyi.
Pəncərəsi küçəyə açıq
sinif otağı.

Ümidlərim

Ümidlərim quru ağac,
Nə yaxşı ki, kökü nəmdir.
Ümidlərim
boyat çörək,

Qovaq ağacı

Ağacın da
dili var,
Ağacın da
gözü var.
Ağac
eşidə bilir,

Günəşi tutmaq istəyirəm

Əllərim
günəşi tutmaq istəyir,
yapışıb
qızılı şəfəqlərindən
əllərim
günəşə çatmaq istəyir.

Səhər

Bizim kənddə
addım səslərindən
diksinər səkilər.
Ulduzların
hövsələsi tükənər,
çəkilib gedərlər.
Bircəciyindən başqa.
[1] [2] [3]