Şiirler

Çığırlar

Yollardan çığırlar ayrılır,
Çığırlar yollardan sıyrılır.
Yollardan çığırlar-

Hayat hikayesi

Selam, dostum!
Yine gözlerin yaş içinde,
Kalbin esiyor …
En iyisi bu baştan o başa dek,

Yitik günlerim

Tenhalığın acısına yaslayarak yüzümü,
Güvenilir bir dost arayarak
nedense,
Düşman kesilmiştim doğmaya, yada.

Düşünceler

Gece doğulanda gelen ay olur,
Zulmeti sonradan eridir onu.
Bir defa olsa da hoş gün pay olur,
Her kese ömründe evvel ya sonu.

Dumanlar kesti

Ömrüm sevilerek, ömrüm bezene,
Küçük duygulardan hep kaçmışım ben.
Ruhum sığmadı ki bu yeryüzünde,
Şimdi de göklere el açmışım ben,

Hayaller kanadında

Her şeyin sonu da
biliyorum,
yetecek…
Sonuncu ümit de tükenir
sözlerde.

Ümit

Sefaletle,
ayak yalın
geçtiğim yollarda,
tohum tohum
zerreleşmiş bahtım.

İhtiyat

İhtiyata tahammülüm edemiyorum
İhtiyatla yürüyemiyorum,
Fikrimi, hissimi beyaz sayfalara,
Daha ihtiyatla dizemiyorum.

Dışarı çıkmaya hevesliyim ben

Yağmayacak ak yağmurlar,
Bana dokunmaz beddualar,
Üstüme akacak dualar.
Dışarı çıkmaya hevesliyim ben.

Döndün de gittin

... Ne zamansa
nefesinle ısınmışım,
sesinle titreyip yüreğim.
Ayrılmışız...
Ümitlerimiz
Yüreğimizde kalmış.
[1] [2] [3]